Clyde van Kanten over zijn eerste optreden in de Amsterdamse Poort

Hier, middenin de Amsterdamse Poort, begon de carrière van Clyde van Kanten – oprichter van The Originals entertainment. Voor Clyde is de Poort niet zomaar een centrum; het is de plek waar zijn zenuwen voor het eerst écht werden getest en waar hij besefte dat muziek zijn roeping was.

Vandaag de dag is Clyde (39) een docent, bandleider, choreograaf en muzikant, maar zijn start in de entertainmentwereld was allesbehalve gepland. “Eigenlijk ben ik begonnen als danser,” vertelt hij lachend. Op de middelbare school kozen zijn vrienden voor de brassband als naschoolse activiteit, maar Clyde koos voor de dansgroep genaamd Guts. “Omdat al die chickies daar zaten!” Dansen heeft hij niet lang gedaan, hij werd door zijn vriend Stefano overgehaald om bij de percussiegroep te komen. Clyde bespeelde eerst de snaredrum, maar vond er niet de creativiteit in die hij zocht. “Toen zag ik de quadro. Daar was er maar één van” legt hij vol enthousiasme uit “Ik kon lekker opvallen en mijn ei kwijt.” Het was de start van een passie die hem via de bekende brassbands Brotherhood en Eternity, onder leiding van Otmar Watson, naar de grootste podia zou brengen.

Clyde herinnert zich zijn eerste optreden nog als de dag van gisteren. Hij was 14 of 15 jaar en mocht invallen bij de ‘big boys’ van de groep Osei omdat ze een quadro speler nodig hadden.  De druk was gigantisch. Niet alleen moest hij zich bewijzen tegenover oudere muzikanten die ‘als een geoliede machine’ speelden, hij had ook stiekem zijn ouderlijk huis verlaten zonder zijn wekelijkse klusjes af te maken, iets wat hij nog nooit eerder had gedaan. “Als je moest optreden met de brassband in de Amsterdamse Poort, dan was dat de Champions League,” legt hij uit. “Iedereen was daar op zaterdag. Je was ‘top of the town’.” Terwijl hij dood op van de zenuwen bij de KFC stond te wachten, zag hij plotseling zijn vader in het publiek staan. “Ik hield het niet meer, plaste bijna in mijn broek van de angst en zenuwen”. Hij wilde geen fouten ‘slaan’ en indruk maken op de jongens, en was tegelijkertijd bang voor de reactie van zijn vader. Hij verwachtte dat zijn vader boos zou zijn omdat hij stiekem uit huis was gegaan, maar het tegengestelde was waar: “Ik zag dat mijn vader de man die naast hem stond aanstootte en ‘Hé kijk, dat is mijn zoon daar!’ zei, vol trots. Alle angst was meteen weg. Ik heb de tijd van mijn leven gehad.”

Jarenlang heeft Clyde met zijn vrienden in de brassband gespeeld. Er was een oefenruimte bij Echtenstein waar verschillende muziekgroepen kwamen om te repeteren “Wij probeerden dan een oefenruimte binnen te glippen, niet eens om te oefenen, maar gewoon om te kijken en te luisteren naar de oudere groepen.” Clyde vertelt vol passie welke impact dat op hem heeft gemaakt “Dat was gewoon mijn muzikale opleiding.” Als kind was hij jaloers op de jongens die van school werden gehaald om te gaan voetballen, nu was hij het die samen met zijn vrienden werden opgehaald. “We gingen naar Noorwegen om op te treden. Ik was opeens echt iemand. Voorheen zochten we op straat om dingen te doen, nu gingen we op reis om te drummen. Het was geweldig” 

Na Brotherhood is Clyde met Otmar Watson meegegaan, die een andere groep startte: Eternity. “Er was een voorman, Alberto Dianza. Ik keek tegen hem op omdat hij super creatief was en een bepaalde flair had. Ik wilde spelen waar Alberto was.” Alberto ging naar Eternity, Clyde en zijn vrienden ook. Ze hebben diverse optredens gehad in de Poort “Het was alsof Michael Jackson hier was” vertelt hij lachend “Zo populair waren we als brassband.” Otmar boekte optredens in Suriname, het Caribisch gebied, Engeland en ga zo maar door “Het was echt goed” vertelt respectvol “We traden op maar leerden ook over Black History door de programma’s die hij erbij aanbood.” Het ging over meer dan muziek maken “Het ging over wie wij zijn, als Surinamers. Over onze gedeelde geschiedenis en onze cultuur.”

In 2005 startte Clyde zijn eigen brassband, the Originals, eigenlijk per ongeluk. Clyde had posters van een festival – waar hij zelf groot op stond afgebeeld – fanatiek door Almere, waar hij toentertijd woonde, geplakt. Toen hij in de rij voor een club in Almere stond, benaderde een beveiliger hem: hij had een brassband nodig voor een optreden op 5 mei, anders kreeg hij een boete. “Hij vroeg me of ik hem kon helpen” Clyde trommelde zijn vrienden op, oefende twee uur in een kelder en de rest is geschiedenis. “Ik wilde niet doen wat er al gebeurde,” legt hij uit. Hij dacht aan Alberto zijn creativiteit. De groei van de groep was explosief. Wat begon met vijf vrienden, groeide uit tot een formatie van dertig man. De energie was, naar Clyde zijn eigen zeggen, anders dan wat men gewend was. Op een gegeven moment moest Clyde een keuze maken; of bij Eternity blijven, of zelf met The Originals verder gaan. Hij koos voor zijn eigen pad. Niet uit arrogantie, maar vanuit de pure drang om te creëren. “Ik speel muziek omdat ik het leuk vind.” Clyde bleek niet alleen een talentvol muzikant, maar ook erg strategisch. Tijdens de prestigieuze Battle of the Drums in Rotterdam wist hij dat herkenbaarheid alles was. In een tijd zonder social media moest je opvallen om herinnerd te worden. “We begonnen onze show met het Wilhelmus. Waarom? Zodat mensen later zouden zeggen: ‘Die ene band die met het Wilhelmus begon’.” 

Voor Clyde gaat het met The Originals om meer dan zelf op het podium te staan. Met Originals Entertainment richt hij zich sterk op talentontwikkeling. Hij geeft drumlessen in jeugdgevangenissen en werkt op scholen. “Ik wil jongeren geven wat ik zelf ook heb gehad”. Alle ervaringen die hij heeft opgedaan als jongere zitten nu in zijn onderneming, zijn raplessen komen van pas als hij voor een hiphoplabel moet optreden, zijn danslessen als hij op een Surinaams Kawina feest wordt ingehuurd. “Ik hoor talent in de gevangenis, maar de jongeren van nu hebben die kansen niet die wij als jongeren hadden – die plekken zijn er niet meer. Als ze een plek hebben om mogelijkheden te creëren, dan kan ik ze laten zien dat je, als je goed je best doet, later alle Gucci kan kopen die je wil. Clyde droomt van een eigen buurthuis waar hij naast drumles ook andere activiteiten kan aanbieden aan jongeren “Een eigen plek waar je bezig kan zijn met de jongeren, niet met de brassband perse maar met wie ze zijn, wat we willen en wat ze kunnen – want dát heeft mij gemaakt.”