Urby Emanuelson: “Hou vast aan je droom, het duurde dertien jaar voor ik prof werd”

Zuidoost is een wijk vol talent. Eén van de talenten die in 2023 zijn terugkeer naar Zuidoost heeft gemaakt, is Urby Emanuelson. Hij ging dat jaar met pensioen als voetballer en trad aan als assistent-trainer bij Jong Ajax. Wij spreken hem bij sportpark De Toekomst, niet over zijn carrière, maar over opgroeien in Zuidoost.

Urby groeide op in Strandvliet, op een steenworp afstand van Ajax. “Ik liep of fietste naar de training.” Hij herinnert zich de dagen bij zijn oma op de Bernard Shawsingel, de Surinaamse broodjes van Daily Company in de Amsterdamse Poort, en het legendarische pleintje Masterdam. “Daar heb ik leren voetballen. Ik was klein, maar we speelden tegen oudere jongens. Omdat ik kleiner was, moest ik sneller leren denken. Daar is de basis gelegd voor de voetballer die ik ben geworden.” Hij spendeerde zijn vrije tijd met vrienden, die vandaag nog steeds zijn vrienden zijn. “We verzamelden vaak in de Boeninglaan, bij twee broers thuis. Vanaf daar gingen we op pad. Soms namen we matrassen mee, voor sleepovers in hun woonkamer.” Hij blikt met warme gevoelens terug op die tijd. De Bijlmer was, en is, voor hem geen plek van criminaliteit, zoals de buitenwereld vaak dacht, maar een plek van warmte.

Urby voelde een bepaalde verantwoordelijkheid omdat hij zijn buurt representeerde en zijn succes mede te danken had aan de support van de community om hem heen. Hij spreekt over het vele talent in de Bijlmer, maar ook over het feit dat niet iedereen de top bereikt. In de snelle wereld waarin we nu leven, is ‘besef’ volgens Urby een belangrijk woord. “Iedereen hier [bij Jong Ajax] kan aardig voetballen. Maar je moet beseffen dat je na één goede wedstrijd niet klaar bent – het pad is lang en de concurrentie is overal, zelfs in je eigen team.” Hij benadrukt dat succes geen toeval is, maar een product van doorzettingsvermogen en een beetje geluk. Hijzelf begon op zijn vierde met voetballen en werd op zijn zeventiende prof. “Dat is dertien jaar bouwen. De jeugd van nu moet begrijpen dat als je ergens aan begint, je niet de volgende dag resultaat ziet. Je moet voorkomen dat je later terugkijkt en denkt: had ik toen maar die extra meters gemaakt.”

De wereld van een profvoetballer is drastisch veranderd sinds Urby zijn debuut maakte. Waar hij vroeger vooral te maken had met klassieke media zoals de krant en de televisie, staan de talenten van nu 24/7 in de etalage. “De jongens van nu moeten veel sterker in hun schoenen staan,” vindt hij. “Door social media kan iedereen direct contact met ze leggen en iets over hen schrijven of online zetten. Dat maakt het mentaal een stuk zwaarder.” Als coach probeert hij de spelers hierin te begeleiden. Hij staat bekend als een teamspeler die nooit voor problemen zorgde. “Dat komt ook door mijn opvoeding; mijn moeder is iemand die altijd iedereen helpt. Voor mij was het team altijd belangrijker dan het individu.” Hij vertelt dat hij vroeger weer naar buiten werd gestuurd om ruzies die hij had gemaakt uit te praten; in huis was geen ruimte voor onrecht.

Zijn baan bij Ajax is meer dan werk; het is een manier om iets terug te geven aan de buurt. Hij begrijpt de druk van het ‘representen’. “Jongens uit de buurt zien je als een boegbeeld. Ze willen dat je slaagt, ook voor hen. Niet iedereen komt waar hij wil zijn, soms door prikkels uit de buurt of simpelweg door een gebrek aan geluk.” Hij vertelt dat hij altijd veel steun heeft gehad en dat vrienden in zijn tienerjaren begrepen dat hij niet mee kon naar elk feestje. “Ook zijn ze altijd eerlijk geweest. Zij hebben me, samen met mijn familie, behoed voor het maken van verkeerde keuzes.”

Zijn boodschap aan de tienjarige jongen die nu door de Amsterdamse Poort loopt is dan ook simpel maar krachtig: “Met beide benen op de grond grote hoogtes halen. Doe de dingen waar je gelukkig van wordt en zorg dat je later geen spijt hebt. Ik heb bij Ajax gespeeld, in Italië, in Engeland en voor het Nederlands Elftal. Dat zien ze nu, maar ze weten niet altijd wat ik ervoor heb moeten laten.”